‘Schrijven kon ik gewoon. Nu moest ik opnieuw beginnen’
Ontdek de nieuwste vacatures in Limburg!
Jarenlang werkte Femke Kools (49) als senior redacteur bij Universiteit Maastricht. Ze schreef complexe teksten en speeches voor bestuurders, interviewde en observeerde. Dat doet ze nog steeds graag als freelancer. Maar drie dagen per week gebruikt ze een deel van dat gereedschap tegenwoordig ergens anders. Kools is sinds kort gediplomeerd geestelijk verzorger bij Zuyderland.
Aan haar keycord hangen een zeehondje, een muzieknoot en een hartje. Natuur, muziek en naastenliefde, legt ze uit. Op haar badge stond tot voor kort achter haar functie nog ‘i.o.’: in opleiding. Een bewoner had daar ooit een andere uitleg voor. „Volgens mij staat dat voor ‘in overgave’, zei hij. Dat raakte me, omdat hij me zag zoals ik het zelf ervaar.” De letters zijn inmiddels verdwenen. Kools is afgestudeerd en praat als geestelijk verzorger in het verpleeghuis met mensen over vragen waarop meestal geen pasklaar antwoord bestaat. Hoe dit te dragen? Waarom overkomt mij dit? Wie ben ik eigenlijk? „Het mooiste is het contact van mens tot mens, het opbouwen van een band van hart tot hart. Dat gaat vaak ook nog bij mensen met dementie: het hart wordt niet dement.”
Luisteren
Dat ze in dit vak terechtkwam, was geen grote omwenteling. Geboorte en dood fascineerden haar altijd al. Een tijdlang tekende ze levensverhalen op. Ook haar eigen verhaal staat deels op papier. De laatste jaren raakte ze steeds meer geïnteresseerd in de laatste levensfase. Als vrijwilliger bij hospice Daniken merkte ze dat er iets gebeurde. „Ik voelde aan die liefdevolle sfeer: hier wil ik écht zijn. Er was oprechte aandacht en luisteren was de rode draad.” Vooraf had ze wel haar twijfels. Kools noemt zichzelf hooggevoelig. Zou ze de verhalen van ernstig zieke en stervende mensen niet mee naar huis nemen? „Ik vroeg me af: kan ik hier straks nog wel van slapen? Kan ik het loslaten? Maar dat lukte goed. Ik ging elke keer met een vervuld gevoel naar buiten, omdat je zo dichtbij mensen mag komen.”
Vertrouwde wereld
Schrijven is daarentegen, als afgestudeerd journalist, al vele jaren vertrouwd terrein. Kools begon in 2002 als bedrijfsjournalist bij het toenmalige Atrium MC in Heerlen, nu onderdeel van Zuyderland. In 2005 stapte ze over naar Universiteit Maastricht, waar ze uitgroeide tot senior redacteur. „Ik schreef over ingewikkeld wetenschappelijk onderzoek, complexe bestuurlijke dossiers en speeches voor onder meer Rianne Letschert. Schrijven kon ik gewoon.”
En dat doet ze nog steeds met plezier. Als freelancer schrijft ze naast haar huidige werk voor het MUMC+ en een paar andere opdrachtgevers op de campus, waaronder de UM, en geniet ze nog steeds van ingewikkelde onderwerpen. Alleen begon ze zich toen ze dit nog dagelijks deed iets af te vragen. „Een interview is leuk en schrijven is een creatief proces, maar het is een eenmalige toestand. Je spreekt iemand, schrijft het verhaal en gaat weer verder. Je bouwt geen band op en blijft meestal op de ‘feitenlaag’ van een verhaal, terwijl ik de diepere lagen steeds interessanter vond.”
In 2024 begon ze naast haar schrijfwerk aan een post-hbo-opleiding tot geestelijk verzorger in Utrecht. De opleiding vond ze leuk. Veel spiritualiteit, zelfreflectie en zingevingsvragen. Na anderhalf jaar studie kreeg ze al een baan aangeboden als geestelijk verzorger in opleiding bij verpleeghuis Glana in Geleen. Ineens stond ‘i.o.’ dus op haar badge. „Bij schrijven wist ik dat ik het kon. Dit was een avontuur, in het begin was ik best even zoekende en onzeker. En inmiddels besef ik dat het zoeken, samen met de ander, een blijvend onderdeel is van dit prachtige werk.” Helemaal blanco begon ze niet. Luisteren, doorvragen en scherp waarnemen deed ze als journalist en redacteur al jaren.
De klik
Soms praat ze, meestal luistert ze. En soms pakt ze haar gitaar en zingt ze met bewoners. Belangrijk is dat er een klik is. Met pretogen vertelt ze over een collega die met een bewoner in gesprek was. „Aan zijn accent hoorde ze dat hij uit Maastricht kwam, waarop ze zei: ‘Daar word ik een beetje misselijk van.’” Ze lacht. „Dan moet er dus gewisseld worden. Het is niet persoonlijk, die klik moet er gewoon zijn.” Zelf haalt ze inspiratie uit allerlei religieuze en spirituele inzichten, naast de natuur en muziek. Op een plateau in haar huiskamer staan Boeddha, Maria, een Russische pop en andere figuren vreedzaam naast elkaar. Een religieuze ingeving was haar carrièreswitch niet. „Ik ben agnost. Ik weet niet of er een God of hogere macht bestaat, maar ik sluit het ook niet uit.”
Op haar badge staat inmiddels alleen nog geestelijk verzorger. De ‘i.o.’ is eraf. Het zeehondje, de muzieknoot en het hartje hangen er nog. „Die blijven.”
Terug naar alle artikelen