Op de parkeerplaats van Wellcoll Roermond staat het vol met auto’s. Binnen klinkt het rumoer van de werkplaats. Mathon Demarteau (56) zit achter zijn computer aan de balie, de plek van waaruit hij als aspirant-schademanager werkt. Als een klant met autoschade binnenkomt, loopt hij mee naar buiten. Hij bekijkt de auto, maakt foto’s en legt de schade vast in een dossier. Daarna volgt het contact met de verzekeraar, moeten eventueel onderdelen worden besteld en overlegt hij met de schadeherstellers.
Een voor de hand liggende plek voor Mathon is het niet. Hij begon ooit met Mavo en een middenstandsdiploma en noemt zichzelf bepaald geen boekenwurm. Toch bracht een grillige loopbaan hem van productiemedewerker tot verschillende leidinggevende functies. Niet via een uitgestippeld carrièrepad of een stapel diploma’s, maar vooral door hard te werken en zich in de praktijk te blijven ontwikkelen. Met twintig jaar werkte hij in een supermarkt. Dat hij dit niet tot zijn pensioen wilde blijven doen, wist hij snel. Zijn liefde voor auto’s – oldtimers en vooral Kevers zijn nog steeds een grote hobby – bracht hem in 1997 naar Nedcar. Hij begon in de lakstraat en werd later kwaliteitscontroleur. Toen hij in 2005 boventallig werd, was hij 35. Een paar weken later kon hij bij Chateau Caravans als teamleider beginnen. Daarna volgden meer leidinggevende functies, onder meer bij VBI Beton en Nedlin. Leidinggeven leerde hij grotendeels onderweg.
Liever leren in de praktijk
In 2013 keerde Mathon terug naar Nedcar, ditmaal als arealeader. Daar ontkwam de man die het liefst al doende leert niet langer aan de studieboeken. Hij moest een managementopleiding volgen. Tot zijn verrassing beviel dat best goed. „Maar ik was ook blij dat het weer afgelopen was.” De opleiding leverde hem wel nieuwe managementtools en meer zelfreflectie op. Toen VDL stopte met de productie van Mini’s, raakte Mathon opnieuw zijn baan kwijt. Inmiddels was hij 54. Zelf zag hij aanvankelijk niet zo’n probleem. „Ik dacht: 54, dat valt nog wel mee.”
Maar zijn jarenlange ervaring bleek geen garantie voor een nieuwe baan. Op sollicitaties kreeg hij nauwelijks antwoord. In overleg met UWV begon hij een eigen klussenbedrijf, iets waar hij al langer van droomde. Aan werk geen gebrek: de opdrachten kwamen snel binnen. Toch stopte hij na een half jaar. „Ik vond het zzp-schap te eenzaam. Ik ben toch echt een teamplayer.”
Een bericht dat geen grap bleek
Wat daarna gebeurde, had hij niet kunnen bedenken. Via LinkedIn, een platform waar hij naar eigen zeggen nauwelijks iets mee doet, kreeg hij een bericht van een recruiter. „Ik was helemaal verbaasd en dacht eerst dat het een grap was.” Hij belde toch. Over het voorstel van Wellcoll om schademanager te worden hoefde hij niet lang na te denken. „Ik hapte toe en dat is goed uitgepakt.”
Zo doet hij op zijn 56ste wat hij zijn hele loopbaan al doet: een nieuwe kans pakken en zich in de praktijk verder ontwikkelen. Inmiddels vervangt hij ook bij afwezigheid van de vestigingsmanager. Dat hij dat vertrouwen krijgt, waardeert hij. Dat er nog ontwikkelmogelijkheden zijn, vindt hij belangrijk. Zijn loopbaan is wat hem betreft nog lang niet klaar. Minstens zo belangrijk is dat hij weer collega’s om zich heen heeft. Ondanks de groei ervaart hij Wellcoll nog steeds als een familiebedrijf. „De lijntjes zijn kort. We helpen elkaar, niet alleen op deze vestiging maar ook op andere vestigingen. Die teamspirit, daar kan ik echt van genieten. Dat is waar ik het voor doe.” Ook de nadruk op service en kwaliteit spreekt hem aan. „Dat moet je iedere dag opnieuw borgen.”
Een boekenwurm is Mathon uiteindelijk nooit geworden. Maar hij blijft wel levenslang leren, het liefst gewoon in de praktijk.
Terug naar alle artikelen